Stefan Batory (1533–1586) był królem Polski i wielkim księciem litewskim od 1576 roku aż do swojej śmierci w 1586 roku, wcześniej zaś wojewodą, a następnie księciem Siedmiogrodu. Należał do węgierskiego rodu szlacheckiego Batorych, zdobywając wpływy dzięki służbie u węgierskiego króla Jana II Zygmunta Zapolyi, zanim objął tron siedmiogrodzki. W 1576 roku poślubił Annę Jagiellonkę i został wybrany królem Rzeczypospolitej Obojga Narodów. Uważany jest za jednego z najbardziej udanych władców w historii Polski i Litwy, zwłaszcza ze względu na swoje osiągnięcia wojskowe.
Wczesna kariera




Batory urodził się w 1533 roku na zamku w Szomlyó w Siedmiogrodzie, jako syn Stefana VIII Batorego i Katarzyny Telegdi. Po służbie w armii Ferdynanda I dostał się do niewoli tureckiej, a gdy Ferdynand odmówił zapłaty okupu, przeszedł na stronę Jana II Zygmunta Zapolyi. Po śmierci Zapolyi w 1571 roku stany Siedmiogrodu wybrały go wojewodą. Po pokonaniu swojego rywala Gáspára Bekesa w wojnie domowej, do 1573 roku wypędził Bekesa z Siedmiogrodu.
Objęcie tronu




Gdy król Zygmunt II August zmarł bez potomstwa, Batory przystąpił do elekcji i po długiej rywalizacji z Maksymilianem III został wybrany. Poślubił Annę Jagiellonkę i został koronowany w 1576 roku. Jego pierwsze lata rządów były trudne, ponieważ Wielkie Księstwo Litewskie oraz miasto Gdańsk początkowo opierały się jego władzy. Gdańsk został pokonany w bitwie polowej w 1577 roku, a z miastem ostatecznie zawarto kompromis.
