Solus był angielskim mnichem i misjonarzem żyjącym w VIII wieku w Niemczech. Pochodząc z południowej Anglii, wstąpił w 744 roku do klasztoru w Fuldzie, gdzie święty Bonifacy wyświęcił go na kapłana. Ostatecznie założył pustelnię i małą kaplicę w pobliżu kamieniołomu rzymskiego w Solnhofen, w Szwabii. Znany ze swojej święości, otrzymał nadanie ziemi od Karola Wielkiego, które następnie podarował opactwu w Fuldzie. Zmarł około 794 roku i jest czczony jako święty w tradycji katolickiej.
Życie i misja
Po osiedleniu się w Szwabii, Solus służył jako misjonarz z swojej pustelni. Jego reputacja świętości była tak duża, że podczas podróży przez region Karol Wielki ofiarował mu ziemię na wsparcie jego pustelni. Terytorium to później zostało przekazane opactwu w Fuldzie. Został pochowany w pobliżu północnej ściany kościoła, który zbudował na swoim terenie w Solnhofen.
Kult i dziedzictwo
W 833 roku Gundram przeniósł szczątki świętego do północnej nawy bazyliki, co doprowadziło do jego kanonizacji. Życiorys napisany przez Ermanricha z Ellwangen w IX wieku zawierał szczegóły dotyczące jego życia. Dzisiaj jest on patronem ciężko pracujących w diecezji Eichstätt i nadaje swoje imię lokalnemu kościołowi katolickiemu.