Sofoniasz był prorokiem żyjącym w Jerozolimie za panowania króla Jozjasza w królestwie Judy. Jako syn Kusza i potomek króla Ezechiasza, pełnił rolę reformatora religijnego, który opowiadał się za powrotem do tradycyjnego jahwizmu. Jest pamiętany przede wszystkim jako autor Księgi Sofoniasza, jednej z dwunastu mniejszych proroków, która zawiera jego ostrzeżenia dotyczące boskiego sądu i wagi pokuty.
Działalność prorocza
Jego pisma koncentrują się na nadchodzącym sądzie Bożym, który według jego przepowiedni miał spaść na Judę i Jerozolimę z powodu powszechnego bałwochwalstwa i upadku moralnego. Ostrzegał, że ta boska kara dotknie wszystkich warstw społecznych, w tym rządzącą elitę i przywódców religijnych. Poza lokalnymi ostrzeżeniami, jego przesłanie wykraczało poza sąsiednie narody, choć jego księga kończy się wizją przyszłego królestwa mesjańskiego, w którym świat zostanie zjednoczony w oddaniu Bogu.
Kult
Prorok jest czczony w różnych tradycjach chrześcijańskich. Kościół Prawosławny oraz Martyrologium Rzymskie wspominają go 3 grudnia, natomiast Kościół Apostolski Ormiański obchodzi jego święto 31 lipca. Jego twórczość literacka stała się również inspiracją dla słynnej sekwencji Dies irae.