Sandro Pertini (1896–1990) był włoskim dziennikarzem, politykiem socjalistycznym, partyzantem i mężem stanu. Brał udział w ruchu antyfaszystowskim i ruchu oporu podczas II wojny światowej, a później zasiadał w Zgromadzeniu Konstytucyjnym oraz pełnił funkcję przewodniczącego Izby Deputowanych. Wybrany na prezydenta Republiki Włoskiej w 1978 roku, cieszył się szerokim szacunkiem za przywrócenie zaufania społecznego do instytucji państwowych. Zrezygnował z urzędu w 1985 roku i został senatorem dożywotnim.
Młodość i opozycja



Urodzony w Stelli w Ligurii, w zamożnej rodzinie ziemiańskiej, Pertini studiował prawo na Uniwersytecie w Genui, a nauki polityczne we Florencji. Po I wojnie światowej wstąpił do Zjednoczonej Partii Socjalistycznej. Po zamordowaniu przez faszystów przywódcy socjalistów Giacomo Matteottiego w 1924 roku jego zaangażowanie w sprzeciw wobec reżimu jeszcze wzrosło. Wielokrotnie był atakowany przez bojówki faszystowskie, a w 1935 roku został zesłany na wyspę Ventotene, gdzie przebywał do 1943 roku.
Ruch oporu i kariera powojenna


Po aresztowaniu Mussoliniego Pertini przystąpił do ruchu oporu przeciwko okupantom niemieckim oraz Włoskiej Republice Socjalnej. Odegrał znaczącą rolę w powstaniu mediolańskim w kwietniu 1945 roku. Po zniesieniu monarchii w 1946 roku został wybrany do Zgromadzenia Konstytucyjnego, które opracowało republikańską konstytucję. Później stał się czołową postacią Partii Socjalistycznej, a w 1968 roku został wybrany przewodniczącym Izby Deputowanych.
Prezydentura


Pertini został wybrany na prezydenta Republiki Włoskiej w 1978 roku, w wieku 81 lat. Występował przeciwko terroryzmowi politycznemu, przestępczości zorganizowanej, apartheidowi w Republice Południowej Afryki oraz kilku dyktaturom. Pamiętany jest także z bliskiej przyjaźni z papieżem Janem Pawłem II oraz z entuzjazmu z powodu zwycięstwa Włoch w Mistrzostwach Świata w 1982 roku. Urząd opuścił w 1985 roku, a zmarł w lutym 1990 roku.
