Samuel Seabury (1729–1796) był znaczącą postacią we wczesnej historii Kościoła Episkopalnego, sprawując funkcję jego drugiego Przewodniczącego (Presiding Bishop). Urodzony w Connecticut, był wybitnym lojalistą podczas rewolucji amerykańskiej, co doprowadziło do jego uwięzienia przez patriotów oraz publicznego sporu intelektualnego z Alexanderem Hamiltonem. Po wojnie udał się do Szkocji, aby otrzymać święcenia biskupie, ponieważ w Ameryce nie było dostępnych biskupów anglikańskich. Został pierwszym biskupem Connecticut i pierwszym biskupem Rhode Island, wywierając trwały wpływ na amerykańską praktykę liturgiczną.
Życie i kariera
Po ukończeniu Yale, Seabury studiował teologię pod okiem ojca i sprawował urząd rektora w kilku miejscach, w tym w New Jersey i Nowym Jorku. Podczas rewolucji publikował kilka pro-brytyjskich esejów pod pseudonimem A. W. Farmer. Ponieważ nie mógł złożyć przysięgi na króla brytyjskiego, ubiegał się o święcenia w Szkockim Kościele Episkopalnym. Został konsekrowany w Aberdeen w 1784 roku, co wpłynęło na późniejsze przyjęcie pewnych szkockich elementów liturgicznych w Kościele amerykańskim.
Kontekst społeczny
Seabury dorastał w rodzinie, która praktykowała niewolnictwo, a on sam był właścicielem niewolników w ciągu swojego życia. Jego pisma z okresu rewolucyjnego wyrażały poglądy na wolność i uciski, które sporadycznie zbiegały się z poglądami jego politycznych przeciwników, mimo że podtrzymywał on swoje lojalistyczne stanowisko. Po konflikcie powrócił do Connecticut i ostatecznie pogodził się z nowym rządem amerykańskim.