Ryktrucha była świętą z dynastii Merowingów żyjącą w VII wieku oraz opatką opactwa w Marchiennes we Flandrii. Urodzona w regionie Périgord w szlacheckiej rodzinie, poślubiła szlachcica Adalbarda, wbrew sprzeciwowi rodziców. Po zamordowaniu męża poświęciła się życiu zakonnemu. Mimo nacisków króla, aby ponownie wstąpiła w związek małżeński, pozostała wierna swoim ślubom zakonnym. Ostatecznie przez czterdzieści lat sprawowała rządy w klasztorze w Marchiennes, będąc znaczącą postacią w krajobrazie religijnym i politycznym królestwa Franków.
Życie i rodzina
Małżeństwo Ryktruchy z Adalbardem zaowocowało czwórką dzieci, które później zostały uznane za świętych. Po śmierci męża starała się wstąpić do życia zakonnego pod przewodnictwem świętego Amandusa. Pomimo królewskich prób zmuszenia jej do drugiego małżeństwa w celu zabezpieczenia wpływów politycznych, zdołała zachować wierność Bogu. Przez cztery dekady kierowała klasztorem w Marchiennes, który pomogła założyć.
Kult i dziedzictwo
Po śmierci w wieku około 74 lat, Ryktrucha była wspominana za liczne cuda, takie jak uzdrawianie niewidomych i sparaliżowanych. Jej szczątki spoczywają w Marchiennes, a jest ona czczona w tradycjach katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej. Jej wspomnienie obchodzone jest 12 maja, a kilka kościołów we Flandrii pozostaje poświęconych jej pamięci.