Rudolf Heß (1894–1987) był niemieckim politykiem, skazanym zbrodniarzem wojennym i czołowym członkiem NSDAP. Mianowany zastępcą Führera w 1933 roku, piastował to stanowisko do 1941 roku, kiedy samotnie poleciał do Szkocji, próbując wynegocjować zakończenie udziału Wielkiej Brytanii w II wojnie światowej. Schwytany, a później osądzony w Norymberdze, został skazany na dożywocie i popełnił samobójstwo w więzieniu w Spandau w wieku 93 lat. Pamięć o nim utrwaliła się przede wszystkim dzięki nietypowemu i kontrowersyjnemu ostatniemu lotowi, co czyni go jedną z najbardziej znanych postaci kierownictwa nazistowskiego.
Młodość i wojna






Urodzony w Egipcie w zamożnej niemieckiej rodzinie kupieckiej, Heß spędził młodość w Aleksandrii i podziwiał Imperium Brytyjskie, które widział z bliska pod rządami kolonialnymi. Do Niemiec wysłano go na naukę, a później kształcił się w zawodzie kupca w Szwajcarii i Hamburgu. Po wybuchu I wojny światowej zaciągnął się do armii bawarskiej i służył na froncie zachodnim oraz w Rumunii, gdzie kilkakrotnie został ranny i odznaczono go Żelaznym Krzyżem II klasy.
Kariera w NSDAP






Heß studiował geopolitykę na Uniwersytecie Monachijskim pod kierunkiem Karla Haushofera, którego koncepcje dotyczące przestrzeni życiowej wpłynęły na ideologię nazistowską. Do partii wstąpił w 1920 roku, stał u boku Hitlera podczas nieudanego puczu monachijskiego w 1923 roku i pomagał mu w czasie uwięzienia, m.in. przy pisaniu „Mein Kampf”. Po objęciu przez Hitlera stanowiska kanclerza Heß awansował na zastępcę Führera, a później na urzędnika rządowego, gdzie podpisał wiele aktów prawnych reżimu, w tym ustawy norymberskie z 1935 roku.
