Rodolfo Gabrielli był włoskim benedyktyńskim mnichem, pustelnikiem i biskupem żyjącym w XI wieku. Urodzony w szlacheckiej rodzinie w Camporeggiano, wybrał życie zakonne wraz ze swoim bratem, Pierre, w klasztorze Fonte Avellana pod przewodnictwem św. Pia (Pierre'a Damiana). Znany z głębokiej pobożności i wiedzy teologicznej, został mianowany biskupem Gubbio w 1059 roku w wieku dwudziestu pięciu lat. W tradycji katolickiej uznawany jest za świętego ze względu na wzorową miłosierną postawę i oddanie modlitwie.
Życie i służba
Po wyrzeczeniu się świeckich ambicji, Rodolfo wstąpił do zakonu kamaldulskiego. Jego brat Pierre wykazywał się skrajną pokutą podczas ich pobytu w klasztorze, co wzbudziło podziw ich mentora, św. Pia. Po soborze rzymskim w 1059 roku, Rodolfo przeszedł od życia monastycznego do roli biskupa. Jego przewodnictwo w Gubbio charakteryzowało się bezinteresowną służbą i głębokim zaangażowaniem w studia biblijne.
Kult
Młody biskup zmarł w Gubbio w 1064 roku. Jego życie zostało później wychwalone przez św. Pia w liście do papieża Aleksandra II, w którym podkreślono miłosierną naturę i modlitewnego ducha Rodolfo. Choć jego pierwotne miejsce pochówku w katedrze w Gubbio zostało utracone podczas renowacji w 1670 roku, pozostaje on czczony, a jego wspomnienie obchodzi się 26 czerwca.