Rewolucja kulturalna, oficjalnie Wielka Proletariacka Rewolucja Kulturalna, była ruchem społeczno-politycznym w Chińskiej Republice Ludowej zapoczątkowanym przez Mao Zedonga, przewodniczącego Komunistycznej Partii Chin, w 1966 roku. Trwała do jego śmierci w 1976 roku. Deklarowanym celem było umocnienie chińskiego komunizmu poprzez oczyszczenie społeczeństwa i administracji z pozostałości elementów kapitalistycznych i tradycyjnych. Masowe wzburzenie, prowadzone w dużej mierze przez młodych członków Czerwonej Gwardii, ogarnęło cały kraj, a okres ten naznaczony był przemocą, chaosem i powszechnymi prześladowaniami.
Geneza i wczesny etap












W maju 1966 roku Mao twierdził, że elementy burżuazyjne przeniknęły do rządu i społeczeństwa w celu przywrócenia kapitalizmu, i wzywał młodzież do ataku na kierownictwo partii. Niepokoje rozpoczęły się w Pekinie tego lata, a grupy Czerwonej Gwardii powstawały w całych Chinach. W 1967 roku radykałowie przejęli władzę od lokalnych rządów i organizacji partyjnych, tworząc komitety rewolucyjne, które często dzieliły się na rywalizujące frakcje walczące ze sobą. Banda Czterech zyskała wpływy w 1972 roku, a ruch trwał aż do śmierci Mao.
Koszty ludzkie i skutki












Szacunki liczby ofiar śmiertelnych wahają się od 1 do 2 milionów osób. Dziesiątki milionów ludzi zostało prześladowanych, w tym wysocy urzędnicy, tacy jak Liu Shaoqi i Deng Xiaoping, a miliony były represjonowane ze względu na swoje pochodzenie klasowe. Zamknięto szkoły i uniwersytety, a zabytki historyczne i religijne zostały zniszczone. W 1978 roku Deng Xiaoping objął przywództwo w kraju i zapoczątkował reformy oraz politykę otwarcia. W 1981 roku Komunistyczna Partia Chin przyznała się do błędów ruchu, a w Chinach wspomina się go do dziś w różnorodny i złożony sposób.
