Renaud de Montauban był legendarnym rycerzem i chrześcijańskim świętym, który żył w VIII i IX wieku. Znany głównie dzięki średniowiecznemu francuskiemu eposowi Czterej synowie Ajmona, przedstawiany jest jako bohater epoki karolińskiej. Według romansów rycerskich był żołnierzem i bratem trzech innych rycerzy, którzy walczyli przeciwko Karolowi Wielkiemu. W późniejszym okresie życia przeszedł od roli wojownika do roli mnicha i architekta, stając się ostatecznie postacią czczoną religijnie w Niemczech.
Legendy rycerskie
W literaturze epickiej Renaud jest sławiony jako dzielny rycerz, który posiadał magicznego konia imieniem Bayard oraz miecz Froberge. Jego historie często obejmują konflikty z dworem Karola Wielkiego, co prowadziło do jego wygnania i udziału w wyprawach krzyżowych. Opowieści te, stanowiące część cyklu Renaud de Montauban, zainspirowały liczne adaptacje w całej Europie, w tym włoskie eposy renesansowe i różnego rodzaju romanse prozą.
Życie i śmierć
Po swoich przygodach wojskowych Renaud udał się do Kolonii, gdzie służył jako budowniczy sanktuarium poświęconego świętemu Piotrowi. Jego życie dobiegło końca, gdy został zabity przez robotników, którzy żywili do niego urazę. Legenda głosi, że jego ciało zostało cudownie zachowane i przetransportowane wozem do Dortmundu, gdzie był czczony jako święty patron.