Remaklus był benedyktyńskim mnichem, biskupem misyjnym i opatem żyjącym w VII wieku. Urodzony w księstwie Akwitanii, studiował u Sulpicjusza Pobożnego, zanim w 625 roku wstąpił do opactwa w Luxeuil. Odegrał kluczową rolę w zakładaniu wspólnot monastycznych, służąc jako pierwszy opat Solignac, a później przewodząc podwójnemu klasztorowi w Stavelot-Malmedy. Jako biskup Maastricht pracował nad rozprzestrzenianiem monastycyzmu w trudnym regionie, będąc mentorem kilku znamienitych postaci duchowych podczas sprawowania urzędu.
Życie i działalność


Po pobycie w Luxeuil, Remaklus pomógł założyć opactwo w Solignac, które zasłynęło ze złotnictwa. Później doradzał Sigebertowi III Austrazji, ułatwiając utworzenie klasztorów w Malmedy i Stavelot. Po rezygnacji Amandusa, Remaklus objął biskupstwo w Maastricht. Sprawował ten urząd przez dwanaście lat, zanim około 662 roku udał się na emeryturę do Stavelot, gdzie żył aż do śmierci w 673 roku.
Kult i legenda


Jest czczony jako święty, a jego wspomnienie obchodzi się 3 września. Lokalny folklor głosi, że towarzyszył mu wilk, który chronił nowe kościoły przed diabłem, a jego laska objawiała uzdrawiające źródła. Jego relikwie znajdują się w kościele św. Sebastiana w Stavelot. W niektórych tradycjach deszcz w dniu jego wspomnienia jest postrzegany jako pomyślny znak dla przyszłych zbiorów zbóż.
