Radegunda z Wellenburga była dojarką żyjącą pod koniec XIII wieku, służącą w zamku Wellenburg niedaleko Augsburga. Rozpoznana dzięki swojej oddaniu ubogim i chorym, jest czczona jako jedna z trzech bawarskich „wilczych świętych” (Wolfsheiligen). Według lokalnej tradycji jej życie naznaczone było aktami miłosierdzia oraz cudownym wydarzeniem związanym z koszem jedzenia przeznaczonym dla chorych, który rzekomo zmienił się w proste narzędzia do pielęgnacji, gdy została oskarżona o kradzież.
Życie i legenda

Pracując u lokalnego urzędnika, Radegunda była znana ze swojej skromności oraz częstych wizyt w pobliskim przytułku, gdzie opiekowała się cierpiącymi. Legenda głosi, że po tym, jak przyłapano ją na kłamstwie dotyczącym jedzenia, które niosła chorym, zaatakowały ją dwa wilki. Zmarła trzy dni później w Augsburgu, po tym jak wyznała nieuczciwość swojemu pracodawcy.
Kult i dziedzictwo
W miejscu jej pochówku zbudowano kaplicę, która stała się celem pielgrzymek robotników oraz osób szukających ochrony dla inwentarza. Jej szczątki zostały ostatecznie przeniesione do Waldbergu, gdzie umieszczono je w głównym ołtarzu kościoła św. Radegundis. Jej życie było przedstawiane w różnych dziełach sztuki, w tym w drzeworytach Hansa Burgkmaira starszego oraz obrazach olejnych zamówionych przez Antona Josepha Fuggera.
