Rabulas z Samostaty był żyjącym w V wieku mnichem i ascetą, który zamieszkiwał region Samostaty. Po odebraniu edukacji u Baripsaby, opanował język syryjski i praktykował ascetyzm w różnych górskich i pustynnych środowiskach. Jego wędrówki doprowadziły go ostatecznie do Lewantu, gdzie jego wpływ znacząco wzrósł. Dzięki wsparciu cesarskiemu założył kilka wspólnot monastycznych, które odegrały kluczową rolę w krajobrazie religijnym tamtej epoki.
Życie i działalność
Po wczesnym szkoleniu Rabulas żył jako asceta na pustyni, zanim udał się do Lewantu. Cesarz Zenon zapewnił mu niezbędne zasoby do założenia klasztoru górskiego, nad którym nadzór sprawował biskup Jan z Berytus. Instytucja ta stała się głównym miejscem nawracania lokalnych ludności na chrześcijaństwo. Później, przebywając w Konstantynopolu, otrzymał dalsze wsparcie finansowe od cesarza Anastasjusza I Dicora na budowę kolejnych klasztorów.
Kult
Jest wspominany jako święty w przedschizmowej tradycji chrześcijańskiej. Jego ascetyczne życie oraz działalność na rzecz zakładania ośrodków monastycznych w celu nawracania są centralnymi elementami jego religijnego dziedzictwa. Jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 19 lutego.
