Puchar Davisa to najważniejsze międzynarodowe drużynowe wydarzenie w tenisie mężczyzn, organizowane przez World Tennis. Corocznie rywalizują w nim drużyny z ponad 150 państw, co czyni go największymi corocznymi drużynowymi zawodami sportowymi na świecie. Organizatorzy określają go mianem "Pucharu Świata w tenisie", a jego zwycięzcy nazywani są mistrzami świata. Rozgrywki rozpoczęły się w 1900 roku jako wyzwanie pomiędzy Wielką Brytanią a Stanami Zjednoczonymi, a ich nazwę oficjalnie zmieniono po śmierci fundatora, Dwighta F. Davisa, w 1945 roku.
Geneza rozgrywek



Pomysł meczu między najlepszymi brytyjskimi i amerykańskimi tenisistami prawdopodobnie po raz pierwszy zgłosił James Dwight, pierwszy prezes amerykańskiego Narodowego Stowarzyszenia Tenisa Ziemnego. Wcześniej wzajemne tournée zawodników oraz przyjaźnie między graczami obu narodów zachęcały do starań o utworzenie formalnych drużynowych zawodów. Dwight Davis, który nie odegrał głównej roli w opracowaniu formuły, ufundował puchar po wstępnym uzgodnieniu tej idei. Uporczywy mit przypisuje mu wynalezienie tych rozgrywek, jednak badania wykazały, że przecenia to jego rolę w długim i złożonym procesie rozwoju.
Wczesna formuła wyzwania


Pierwszy mecz rozegrano w 1900 roku w Longwood Cricket Club w Bostonie w stanie Massachusetts, gdzie drużyna amerykańska, prowadzona przez Davisa, wygrała pierwsze trzy spotkania. Wydarzenie z czasem rozszerzyło się o inne narody, takie jak Belgia, Austria, Francja oraz połączona drużyna Australazji. Do 1973 roku w rozgrywkach mogli uczestniczyć wyłącznie amatorzy oraz zawodowcy zarejestrowani w krajowych związkach, dopuszczeni od 1968 roku, czyli pięć lat po rozpoczęciu ery Open.
