Psalmodius był VII-wiecznym chrześcijańskim pustelnikiem, prawdopodobnie urodzonym w szlacheckiej rodzinie w Szkocji. Jako uczeń świętego Brendana, miał zostać uratowany przed utonięciem w dzieciństwie, gdy z morza wynurzyła się wyspa, aby go chronić. Po podróży do Galii wraz z Brendanem około 630 roku n.e., studiował pod przewodnictwem świętego Leontiusa w Saintonge. Ostatecznie osiadł jako pustelnik w lesie Grigeas niedaleko Eymoutiers, gdzie zyskał swoje imię dzięki oddaniu śpiewaniu psalmów.
Życie i cuda
Wypełniając rady Leontiusa, Psalmodius prowadził życie w samotności i modlitwie. Przypisywano mu różne cuda, w tym uzdrowienie niewidomej kobiety oraz córki księcia Akwitanii. Legenda głosi również, że posiadał władzę nad demonami i dzikimi zwierzętami, takimi jak wilk, który rzekomo zastąpił jego osła jako zwierzę juczne po tym, jak go zjadł.
Kult
Święty został pochowany w pobliżu rzeki Vienne, gdzie nad jego grobem założono kościół i klasztor. Miejsce to dało ostatecznie nazwę miastu Eymoutiers. Jego relikwie były przechowywane w srebrnej relikwiarzu w lokalnym kościele kolegiackim. Jego wspomnienie obchodzi się 8 marca, choć niektóre historyczne brewiaria podają datę 13 czerwca.