Prokop Dekapolis był byzantyjskim mnichem i chrześcijańskim ascetą, który żył pod koniec VIII i na początku IX wieku. Mieszkając w monastyrze w Konstantynopolu, był bliskim towarzyszem i uczniem Bazylego Wyznawcy. Podczas okresu ikonoklazmu za panowania cesarza Leona V, Prokop doświadczył dotkliwych cierpień fizycznych i uwięzienia wraz ze swoim towarzyszem. Pozostał w niewoli aż do śmierci cesarza, po czym żył jeszcze około dziesięciu lat, zanim zmarł.
Życie i męczeństwo

Mnich ten prawdopodobnie pochodził z regionu Dekapolis, co tłumaczy jego przydomek. Jego życie definiowała niezłomność podczas prześladowań ikonoklastycznych. Wraz z Bazylim znosił ciężkie niedole i uwięzienie, stawiając opór cesarskim dekretom. Po śmierci cesarza został uwolniony i przez dekadę prowadził spokojne życie, aż do naturalnej śmierci.
Kult i pamięć
Jest czczony jako święty zarówno w tradycji katolickiej, jak i prawosławnej. Dokumenty historyczne, takie jak Menologion Bazylego II, wymieniają go wraz z Bazylim jako wyznawcę. Synaksarion konstantynopolitański upamiętnia go 27 lutego, natomiast liturgie poświęcone jemu zawierają hymny i kanon przypisywany Teofanesowi.
