Poppo ze Stavelot był XI-wiecznym benedyktyńskim opatem, który po duchowej przemianie porzucił życie szlacheckiego rycerza na rzecz monastycyzmu. Urodzony około 978 roku w Deinze, był jednym z najwcześniej udokumentowanych flamandzkich pielgrzymów udających się do Ziemi Świętej. Po powołaniu religijnym służył w kilku znaczących klasztorach, a ostatecznie został mianowany przez cesarza Henryka II na przełożonego opactw w Stavelot i Malmedy. Jest uznawany za świętego w tradycji katolickiej.
Życie i kariera

Po okresie rycerskiego życia oraz pielgrzymkach do Rzymu i Ziemi Świętej, Poppo wstąpił do klasztoru świętego Teodoryka w 1005 roku. Później pełnił funkcję przeora w kilku miejscach, w tym w Arras i Vasloges. Jego wpływy znacząco wzrosły za panowania cesarza Konrada II, gdyż sprawował nadzór nad licznymi klasztorami cesarskimi. Mimo wysokiego statusu praktykował surową ascezę i nie skupiał się na polityce ani literaturze. Zmarł w 1048 roku w Marchiennes.
Kult
Święty jest wspominany w kalendarzu liturgicznym 25 stycznia. Jego życie zostało opisane w Vita Popponis, biografii spisanej przez mnicha Onulfa i opata Everhelma krótko po jego śmierci. Spoczywa w opactwie w Stavelot.
