Pius V był włoskim papieżem i dominikaninem, który sprawował rządy w Kościele katolickim od 1566 roku do śmierci w 1572 roku. Urodzony jako Antonio Ghislieri, przed wyborem na papieża pełnił funkcje biskupa oraz inkwizytora. Jest przede wszystkim znany z rygorystycznego wdrażania dekretów Soboru Trydenckiego oraz wysiłków na rzecz reformy dyscypliny kościelnej. Jego przywództwo było kluczowe dla kontrreformacji, podczas której pracował nad ujednoliceniem liturgii i obroną katolickiej ortodoksji przed protestantyzmem oraz ekspansją Imperium Osmańskiego.
Życie i reformy


Po wstąpieniu do zakonu dominikanów w wieku czternastu lat, Ghislieri służył jako wykładowca i inkwizytor. Jako papież koncentrował się na przywracaniu moralności i ograniczaniu kosztów dworu papieskiego. Ujednolicił Ryt Rzymski, wydając w 1570 roku Mszał Rzymski, który ustanowił mszę trydencką. Dodatkowo uznał Tomasza z Akwinu za Doktora Kościoła i zlecił wydanie kompletnego dzieła tego teologa.
Przywództwo polityczne

Pius V podjął znaczące działania polityczne i militarne, w tym utworzenie Ligi Świętej w celu przeciwdziałania Imperium Osmańskiemu. Sojusz ten odniósł wielkie zwycięstwo w bitwie pod Lepanto w 1571 roku. Wydał również bullę ekskomunikującą Elżbietę I, królową Anglii, za jej rzekome herezje. W trakcie swojej działalności był znany ze surowości oraz odmowy dopuszczenia do nepotyzmu w hierarchii kościelnej.
Kult

Kościół katolicki uznaje go za świętego, a jego wspomnienie obchodzi się 30 kwietnia. Jest pamiętany ze względu na głęboką pobożność oraz rolę w kształtowaniu współczesnej liturgii rzymskokatolickiej. Jego dziedzictwo pozostaje związane z reformami instytucjonalnymi kontrreformacji oraz zachowaniem tradycyjnej doktryny katolickiej.
