Piotr Pustelnik był francuskim kapłanem i kaznodzieją, który stał się centralną postacią krucjaty ludowej w 1096 roku. Urodzony w Amiens około 1050 roku, zyskał sławę jako emocjonalny odnowiciel, rekrutujący tysiące chłopów i poddanych do zbrojnej pielgrzymki do Jerozolimy. Jego wyznawcy, często nazywani krucjatą ubogich, podróżowali przez Europę w kierunku Lewantu. Choć odegrał rolę w późniejszych sukcesach militarnych pierwszej krucjaty, jego wcześniejsze przywództwo charakteryzowało się znaczną przemocą i ogromnymi stratami podczas marszu w stronę Konstantynopola.
Przywództwo krucjaty
Po wygłoszeniu wezwania do broni, Piotr prowadził masowy pochód pielgrzymów przez różne terytoria. Ruch ten charakteryzował brak formalnego wyszkolenia wojskowego lub zapasów. Podczas marszu jego wyznawcy brali udział w masakrach w Nadrenii, gdzie zginęło wielu żydowskich cywilów. Grupa ta mierzyła się również z intensywnymi konfliktami z żołnierzami bizantyjskimi i poniosła ciężkie straty podczas przemieszczania się przez Bałkany w stronę stolicy Bizancjum.
Późniejsze życie
Po niemal całkowitym zniszczeniu jego początkowej armii przez Turków Seldżuckich, Piotr spędził czas w Konstantynopolu. Ostatecznie dołączył do lepiej zorganizowanej krucjaty książęcej, zachowując rolę przywódczą, gdy krzyżowcy przemieszczali się przez Lewant i skutecznie zdobyli Jerozolimę. Zmarł w Huy w 1115 roku. W tradycji katolickiej jest uważany za postać godną czci.