Piotr Iberyjczyk był gruzińskim księciem, filozofem i teologiem żyjącym w V wieku, który stał się znaczącą postacią we wczesnej historii chrześcijaństwa. Urodzony w królewskiej dynastii Chozroidów w Iberii, został wysłany do Konstantynopola jako zakładnik polityczny, gdzie pod patronatem cesarzowej Aelii Eudoksji otrzymał wszechstronne wykształcenie. Później przeszedł na życie monastyczne w Palestynie, pełniąc ostatecznie funkcję biskupa Maiumy. Jest uznawany za twórcę chrześcijańskiego neoplatonizmu i jest związany z założeniem pierwszego gruzińskiego klasztoru w Betlejem.
Życie i posługa
Po opuszczeniu dworu cesarskiego Piotr wstąpił do życia monastycznego w Jerozolimie pod przewodnictwem Melanii Młodszej. Później przeniósł się w okolice Gazy, gdzie mimo preferencji do ascetycznej samotności został ordynowany na biskupa. Po okresie wygnania w Egipcie powrócił do Palestyny, żyjąc jako szanowany asceta w różnych miejscach, w tym w Jafne (Javne-Yam), gdzie zmarł w 491 roku.
Kult i dziedzictwo
Jest wspominany jako święty ojciec i filar ortodoksji, co przyniosło mu kilka honorowych tytułów nadanych przez jego wyznawców. Choć jego konkretne poglądy chrystologiczne pozostają przedmiotem naukowych debat, jest czczony w różnych tradycjach. W Gruzińskim Kościele Prawosławnym jego święto obchodzi się 2 grudnia i historycznie jest czczony jako święty.