Piotr Gambacorta był włoskim kapłanem i mnichem żyjącym w XIV wieku, urodzonym w Republice Pizy. Po duchowej przemianie w wieku 22 lat przyjął życie w ubóstwie i ascezie. Ostatecznie został współzałożycielem Kongregacji Ubogich Pustelników św. Hieronima, zakonu, który założył w Rzymie wraz z Nicolą da Forca Palena. Po okresie życia jako pustelnik w Umbrii, jego wspólnota religijna otrzymała oficjalne uznanie papieskie, co stanowiło jego znaczący wkład w katolicką tradycję monastyczną.
Życie i działalność

Po decyzji o życiu w ubóstwie, Gambacorta osiadł na Monte Cessano w prowincji Umbria. W tym czasie należał do Trzeciego Zakonu Świętego Franciszka. Zasłynął tym, że skłonił grupę dwunastu złodziei do pokuty i przyjęcia jego ascetycznego stylu życia. Grupa ta pomogła stworzyć podstawy jego nowej kongregacji, która została później formalnie zatwierdzona przez kilku papieży, w tym Marcina V i Eugeniusza IV.
Kult
Zakon religijny, który pomógł założyć, działał przez wieki aż do jego rozwiązania w 1933 roku. Gambacorta jest uznawany za błogosławioną postać w Kościele katolickim; został beatyfikowany przez papieża Innocentego XII w 1693 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 17 czerwca, w rocznicę jego śmierci w Wenecji, a jego szczątki spoczywają w kościele św. Hieronima.
