Piotr Czajkowski (1840–1893) był rosyjskim kompozytorem epoki romantyzmu i pierwszym rosyjskim twórcą, którego muzyka trwale zapisała się w świadomości międzynarodowej. Napisał jedne z najpopularniejszych utworów koncertowych i teatralnych w repertuarze klasycznym, w tym Uwerturę 1812, Pierwszy koncert fortepianowy, Koncert skrzypcowy, kilka symfonii, operę Eugeniusz Oniegin oraz balety Jezioro łabędzie, Śpiąca królewna i Dziadek do orzechów.
Młodość i kształcenie









Urodzony w Wotkińsku w guberni wiatskiej, Czajkowski wcześnie wykazywał talent muzyczny, lecz kształcono go na urzędnika państwowego, ponieważ ówczesna Rosja oferowała niewiele zawodów muzycznych poza arystokracją. Oddzielony od rodziny na czas nauki w internacie, doznał trwałego wstrząsu emocjonalnego po śmierci matki na cholerę w 1854 roku. Później wstąpił do nowo założonego Konserwatorium Petersburskiego, które ukończył w 1865 roku, i otrzymał wykształcenie zorientowane na wzorce zachodnie, co odróżniało go od kompozytorów nacjonalistycznych znanych jako Potężna Garstka.
Osobiste zmagania i recepcja








Życie Czajkowskiego naznaczały kryzysy osobiste i depresja, związane ze stratami rodzinnymi, nieudanym małżeństwem oraz zakończeniem jego długiej znajomości z mecenaską Nadieżdą von Meck. Jego prywatną homoseksualność tradycyjnie uważa się za istotny czynnik, choć niektórzy badacze przypisują jej mniejsze znaczenie. Nagła śmierć w wieku 53 lat jest ogólnie przypisywana cholerze, chociaż trwa dyskusja na temat jej przyczyny i tego, czy była zamierzona. Krytycy początkowo byli podzieleni: niektórzy Rosjanie wątpili, że jego muzyka odzwierciedla rodzime wartości, a część Europejczyków oceniała ją negatywnie, ponieważ nie trzymała się ściśle zachodnich zasad.
