Pioglitazon

Pioglitazon aktywuje receptory aktywowane przez proliferatory peroksysomów (PPAR-γ) i powoduje zmniejszenie oporności na insulinę tkanki mięśniowej i tkanki tłuszczowej oraz zmniejszenie glukoneogenezy w wątrobie. Efektem działania pioglitazonu jest obniżenie glikemii, insulinemii, stężenia trójglicerydów i zwiększenie frakcji HDL cholesterolu we krwi. Pioglitazon nie zwiększa wydzielania insuliny i działa tylko w jej obecności, a także nie wywołuje hipoglikemii. Stan równowagi dynamicznej w organizmie ludzkim pioglitazon osiąga po 4–7 dniach jego podawania.

Pełne efekty terapeutycznego działania pioglitazonu można ocenić po ok. 4-6 tygodniach.

Pioglitazon jest stosowany w monoterapii u dorosłych pacjentów, przede wszystkim u osób z insulinoopornością i z niedostateczną kontrolą glikemii za pomocą diety niskowęglowodanowej i aktywności fizycznej, u których nie można stosować metforminy ze względu na przeciwwskazania lub nietolerancję. Poza tym pioglitazon może być zastosowany w leczeniu skojarzonym cukrzycy typu 2 wraz z metforminą, pochodnymi sulfonylomocznika i insuliną u dorosłych pacjentów (zwłaszcza u pacjentów z nadwagą), u których glikemia nie jest wystarczająco kontrolowana, pomimo stosowania w monoterapii maksymalnych tolerowanych dawek metforminy, a także w leczeniu skojarzonym z pochodnymi sulfonylomocznika, tylko u dorosłych pacjentów u pacjentów, u których glikemia nie jest wystarczająco kontrolowana, pomimo stosowania w monoterapii maksymalnych tolerowanych dawek sulfonylomocznika oraz w leczeniu skojarzonym z metforminą i pochodnymi sulfonylomocznika, u dorosłych pacjentów (zwłaszcza u pacjentów z nadwagą), u których glikemia nie jest wystarczająco kontrolowana, pomimo stosowania tych dwóch leków w połączeniu.

Lek generyczny zawierający pioglitazon jest dostępny w Polsce od listopada 2013, w USA, Japonii i Europie jest stosowany od 2006 roku.

Pioglitazon może powodować następujące działania niepożądane, występujące ≥1/1000 (bardzo często, często i niezbyt często):

• zakażenia górnych dróg oddechowych
• zapalenie oskrzeli (w leczeniu skojarzonym z insuliną)
• zapalenie zatok przynosowych
• niedokrwistość (w leczeniu skojarzonym z metforminą)
• hipoglikemia (w leczeniu skojarzonym z pochodnymi sulfonylomocznika, metforminą i pochodnymi sulfonylomocznika, insuliną)
• wzmożone łaknienie (w leczeniu skojarzonym z pochodnymi sulfonylomocznika)
• zaburzenia czucia
• ból głowy (w leczeniu skojarzonym z metforminą, pochodnymi sulfonylomocznika)
• zawroty głowy (w leczeniu skojarzonym z pochodnymi sulfonylomocznika)
• bezsenność
• rak pęcherza moczowego
• duszność (w leczeniu skojarzonym z insuliną)
• wzdęcie (w leczeniu skojarzonym z metforminą, pochodnymi sulfonylomocznika)
• nadmierna potliwość (w leczeniu skojarzonym z pochodnymi sulfonylomocznika)
• zwiększona częstość złamań u kobiet
• artralgia (w leczeniu skojarzonym z metforminą, metforminą i pochodnymi sulfonylomocznika, insuliną)
• ból pleców (w leczeniu skojarzonym z insuliną)
• hematuria (w leczeniu skojarzonym z metforminą)
• cukromocz (w leczeniu skojarzonym z pochodnymi sulfonylomocznika)
• białkomocz (w leczeniu skojarzonym z pochodnymi sulfonylomocznika)
• zaburzenia erekcji (w leczeniu skojarzonym z metforminą)
• obrzęk (w leczeniu skojarzonym z insuliną)
• znużenie (w leczeniu skojarzonym z pochodnymi sulfonylomocznika)
• niewydolność serca (w leczeniu skojarzonym z insuliną)
• zwiększenie masy ciała o 1–3 kg rocznie
• zwiększenie aktywności kinazy kreatynowej (CPK) w surowicy krwi (w leczeniu skojarzonym z metforminą i pochodnymi sulfonylomocznika)
• zwiększenie aktywności dehydrogenazy mleczanowej (LDH) w surowicy krwi (w leczeniu skojarzonym z pochodnymi sulfonylomocznika)

• Pioglitazone Bioton, tabletki 15 mg, 30 mg i 45 mg