Padre Pio był włoskim kapucynem i księdzem, który żył w latach 1887–1968. Urodzony jako Francesco Forgione w Pietrelcinie, wstąpił do Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów w wieku 15 lat i większość swojej posługi spędził w San Giovanni Rotondo. Zyskał światową sławę dzięki doświadczaniu różnych zjawisk mistycznych, z których najbardziej znaczącymi były stygmaty, czyli rany odpowiadające męce Jezusa na krzyżu. Mimo tymczasowych ograniczeń w posługiwania się po dochodzeniach Watykanu, jego sława świętości rosła, co doprowadziło do jego ostatecznej kanonizacji.
Życie i posługa


Po święceniach kapłańskich w 1910 roku spędził większość życia w górach Gargano. Był znany ze swojej głębokiej pobożności, szczególnie z oddania różańcowi i sakramentowi spowiedzi. Przez całą swoją kapłańską służbę przypisywano mu przyczynienie się do wielu nawróceń na wiarę katolicką. Jego życie naznaczone było dolegliwościami fizycznymi oraz częstymi ekstazami mistycznymi, które dokumentował w listach do swoich duchowych ojców.
Kult i dziedzictwo


Został beatyfikowany w 1999 roku, a kanonizowany przez papieża Jana Pawła II w 2002 roku. Dziś jest jedną z najważniejszych postaci w tradycji katolickiej, a jego szczątki spoczywają w sanktuarium, które stanowi istotny cel pielgrzymek. Jego dziedzictwo charytatywne obejmuje Casa Sollievo della Sofferenza – szpital założony w pobliżu jego klasztoru w celu zapewnienia opieki medycznej.
