Roque José Florêncio, znany jako Pata Seca, był brazylijskim byłym niewolnikiem i superstulatkiem. Urodził się około 1827 roku w Sorocabie, w prowincji São Paulo, a zmarł w Santa Eudóxii w 1958 roku. Stał się znany dzięki temu, że rzekomo dożył 130 lat i spłodził ponad 250 dzieci. Ponieważ jego wiek i liczność rodziny opierają się na twierdzeniach trudnych do zweryfikowania, jego historia bywa przytaczana z ostrożnością.
Życie w niewoli
W 1849 roku Pata Secę kupił ziemianin Francisco da Cunha Bueno, właściciel majątku Santa Eudóxia. Ze względu na nietypowy wzrost, wynoszący około 2,18 metra, i silną budowę ciała przydzielono go do hodowli, której celem było wydawanie potomstwa mogącego zasilić pracę niewolniczą. W przeciwieństwie do większości niewolników mieszkał w domu właściciela, a nie w kwaterach niewolniczych, i otrzymał zwierzęta juczne oraz codzienne obowiązki doręczania poczty na odległość około 30 kilometrów, co dawało mu pewną swobodę przemieszczania się.
Wolność i rodzina
Po wprowadzeniu w 1888 roku Lei Áurea, która uwolniła niewolników w Brazylii, otrzymał od swojego dawnego właściciela 20 alqueires ziemi i założył Sítio Pata Seca. Ożenił się z Palmirą, z którą miał dziewięcioro dzieci. Miał trudności z utrzymaniem ziemi, część jej stracił z powodu braku pieniędzy na ogrodzenie, a rodzinę utrzymywał z rolnictwa na potrzeby własne oraz ze sprzedaży narzędzi gospodarskich w okolicy. Uważa się, że jego potomkowie stanowią dużą część mieszkańców dystryktu Santa Eudóxia i rozproszyli się po całej Brazylii.
Dziedzictwo
Pata Seca zmarł 17 lutego 1958 roku, według aktu zgonu w wieku 130 lat, a przyczynami śmierci podano niewydolność serca, zapalenie mięśnia sercowego, stwardnienie i starczość. Na trzy miesiące przed śmiercią wziął udział w uroczystym pochodzie w São Carlos i został uhonorowany jako najstarszy mężczyzna w mieście. Jego życie pamiętane jest jako znamienny przypadek długowieczności oraz losów kształtowanych przez system niewolniczy we wnętrzu stanu São Paulo.
