Paschasius Radbertus był karolińskim teologiem i opatem benedyktyńskim w Corbie, żyjącym w przybliżeniu od 785 do 865 roku. Wychowany przez zakonnice w Soissons, później wstąpił do klasztoru w Corbie, gdzie przez kilka lat sprawował urząd opata. Najbardziej znany jest z wpływowego traktatu o Eucharystii, w którym argumentował za realną obecnością Chrystusa w sakramencie. Dzieło to pomogło ukształtować autorytatywne katolickie przekonania dotyczące transsubstancjacji. Jest uznawany za świętego i wspomniany jest 26 kwietnia.
Życie i działalność
Po wychowaniu w konwencie, Paschasius wstąpił w służbę mnichów w Corbie. Sprawował urząd opata, choć później zrezygnował, aby kontynuować studia w dobrowolnym wygnaniu w Saint-Riquier. Jego pisma teologiczne, w tym biografie jego mentorów, Adalarda i Wala, wykazywały unikalny na owe czasy humanistyczny styl. Ostatecznie powrócił do Corbie, gdzie żył aż do śmierci w 865 roku.
Dziedzictwo teologiczne
Jego głównym wkładem w teologię był traktat De Corpore et Sanguine Domini. Twierdząc, że chleb i wino stają się prawdziwym Ciałem i Krwią Chrystusa, wywołał karoliński spór eucharystyczny. Podczas gdy niektórzy współcześni, tacy jak Ratramnus, proponowali interpretacje metaforyczne, poglądy wyrażone przez Paschasiusa ostatecznie stały się standardową doktryną w wierze katolickiej.
Kult
Paschasius został kanonizowany przez papieża Grzegorza VII w 1073 roku. Po doniesieniach o cudach, jego szczątki przeniesiono z kościoła św. Jana do kościoła św. Piotra w Corbie. Jest czczony w tradycji katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej, a jego wspomnienie przypada 26 kwietnia.