Parteniusz był wschodnioortodoksyjnym biskupem urodzonym w Irkucku w 1881 roku. Jako oddany teolog studiował w Kijowie i Berlinie, zanim podjął pracę jako nauczyciel i ostatecznie awansował na stopień biskupa. Służył jako wikariusz ananywski diecezji odesskiej i stał się znaczącym przywódcą konserwatywnego duchowieństwa w klasztorze Dańkowskim. W okresie intensywnych prześladowań religijnych pozostał nieugiętym przeciwnikiem schizmy kościelnej i kontynuował sprawowanie tajnych nabożeństw, co ostatecznie doprowadziło do jego wielokrotnych aresztowań i śmierci w 1937 roku.
Kariera kościelna

Po przyjęciu ślubów zakonnych Parteniusz pełnił różne funkcje nauczycielskie. Został konsekrwowany na biskupa w 1921 roku, służąc w diecezji odesskiej. Wraz ze swoim bliskim przyjacielem pracował nad zachowaniem autorytetu Kościoła Patriarchalnego na Ukrainie poprzez tworzenie tajnych wspólnot wiernych. Później, mieszkając w klasztorze Dańkowskim w Moskwie, kierował braterstwem zakonnym i wspierał lokum tenens Patriarchy.
Prześladowania i śmierć
Z powodu sprzeciwu wobec pewnych reform kościelnych oraz kontynuowania nielegalnych nabożeństw religijnych, Parteniusz był wielokrotnie aresztowany i skazywany na wygnanie w Kazachstanie oraz w regionie Komi. Jego ostatnie aresztowanie miało miejsce w 1937 roku w Archangielsku. Po postawieniu zarzutów o organizowanie kontrrewolucyjnych zgromadzeń, został skazany na śmierć przez radziecki trybunał i stracony w listopadzie tego samego roku.
Kult
Został uznany za świętego przez Rosyjski Kościół Prawosławny w 2005 roku, kiedy to został włączony do Zgromadzenia Nowych Męczenników i Spowiedników Rosji XX wieku. Jego wspomnienie obchodzi się 9 listopada. Jego siostra, Antonina, również została kanonizowana jako męczennica w 2007 roku.
