Pardulf był frankijskim opatem benedyktyńskim urodzonym w Sardent około 657 roku. Pierwotnie był pasterzem, który po gwałtownej burzy pragnął życia w samotności jako pustelnik. Ostatecznie wstąpił do klasztoru w Guéret, założonego przez hrabiego Lantariusa, gdzie później sprawował urząd opata. Znany ze skrajnego ascetyzmu, praktykował surową pokutę, w tym spożywanie posiłku tylko raz w tygodniu i unikanie drobiu. Jego życie oraz kontekst historyczny Akwitanii zostały udokumentowane w tekście z VIII wieku znanym jako Vita Pardulfi.
Życie i cuda
Jako opat, Pardulf był znany ze swojego surowego trybu życia, często odmawiając ciepła z jakiegokolwiek źródła poza światłem słonecznym. Jednym z odnotowanych cudów była jego interwencja, gdy cieśle dostarczyli drewno zbyt krótkie dla kościoła św. Aubina. Dzięki jego modlitwie drewno urosło do niezbędnej długości, a nawet ją przekroczyło. Ponadto tradycja głosi, że jego modlitwy chroniły klasztor przed zniszczeniem podczas odwrotu Umajjadów po bitwie pod Tours.
Kult i dziedzictwo
Jest czczony jako święty, a jego wspomnienie przypada 6 października. Relikwiarz zawierający jego ramię był historycznie przechowywany w Sardent, choć obecnie znajduje się w Muzeum Sztuk Pięknych w Guéret. Jego wpływ pozostaje widoczny we Francji w różnych miejscach, takich jak Saint-Pardoux-de-Drône, które noszą jego imię.