Pacyfik z Cerano był włoskim kapłanem i teologiem żyjącym w XV wieku, należącym do zakonu franciszkanów. Urodzony jako Pacyfik Ramati w Novarze, początkowo rozważał wstąpienie do benedyktynów, lecz w 1445 roku wstąpił do zakonu mniejszego. Po uzyskaniu stopnia doktora na Sorbonie stał się wybitnym kaznodzieją, angażującym się nawet w działania na rzecz organizacji krucjaty. Ostatnie lata życia spędził na Sardynii, gdzie pełnił funkcję komisarza nadzorującego franciszkańskie klasztory pod kierownictwem papieża.
Życie i dzieła
Po święceniach kapłańskich w 1452 roku Pacyfik zyskał uznanie jako kaznodzieja. Napisał znaczącą rozprawę teologiczną dotyczącą praktyki spowiedzi, znaną jako Summa Pacifica. Dzieło to zostało opublikowane w języku włoskim w Mediolanie w 1479 roku, a później ukazało się w łacinie w Wenecji. W 1481 roku został wysłany na Sardynię, aby kontrolować tamtejsze klasztory, gdzie zmarł w 1482 roku.
Kult
Został beatyfikowany przez papieża Benedykta XIV w 1745 roku po uznaniu jego kultu. Jego szczątki zostały zwrócone do miejsca urodzenia, Cerano, gdzie został pochowany w kościele klasztornym franciszkanów. Jego głowa jest przechowywana jako relikwia w lokalnym kościele parafialnym. Kościół katolicki wspomina go 4 czerwca.