Pablo Picasso był hiszpańskim malarzem i rzeźbiarzem, który większą część dorosłego życia spędził we Francji. Znany jest ze współtworzenia ruchu kubistycznego, wynalezienia rzeźby konstrukcyjnej, współtworzenia techniki kolażu oraz rozwijania bardzo różnorodnych stylów. Jego twórczość trwała ponad 76 lat, od końca nastoletniości aż do śmierci w 1973 roku, a on sam stał się jedną z najbardziej znanych postaci sztuki XX wieku.
Wczesne lata i kształcenie







Picasso urodził się w 1881 roku w Maladze, na południu Hiszpanii, jako pierwsze dziecko malarza, który uczył rysunku w szkole rzemiosł. Formalną naukę rozpoczął pod kierunkiem ojca w wieku siedmiu lat i wykazywał wyjątkowy talent, tworząc w dzieciństwie w sposób naturalistyczny. Po przeprowadzce rodziny do Barcelony w wieku trzynastu lat został przyjęty do zaawansowanej klasy tamtejszej Szkoły Sztuk Pięknych, a później udał się do Madrytu, gdzie podziwiał dzieła El Greca.
Okresy twórcze i najważniejsze dzieła






Twórczość Picassa dzieli się często na okresy, m.in. okres błękitny, okres różowy, okres inspirowany sztuką afrykańską oraz kubizm analityczny i syntetyczny. Jego wczesne eksperymenty były po części inspirowane twórczością fowistów, zwłaszcza Henriego Matisse’a, z którym pozostawał w rywalizacji i którego krytycy często stawiali obok niego jako przywódcę nowoczesnej sztuki. Do jego najbardziej znanych dzieł należą protokubistyczne Panny z Avignon oraz Guernica, obraz protestujący przeciwko bombardowaniu baskijskiego miasteczka podczas wojny domowej w Hiszpanii.
