Orentius był rzymskim żołnierzem i chrześcijańskim męczennikiem, który zginął w 304 roku podczas prześladowań dioklecjańskich. Jest uznawany za jednego z Siedmiu Braci z Lazii, grupy żołnierzy zamordowanych pod władzą cesarzy Dioklecjana i Maksymiana. Według przekazów hagiograficznych, Orentius należał do grupy siedmiu mężczyzn, tradycyjnie opisywanych jako bracia, którzy służyli na wschodniej granicy Cesarstwa Rzymskiego w pobliżu Morza Czarnego.
Męczeństwo i życie
Teksty hagiograficzne opisują Orentiusa jako żołnierza, który pokonał skytijskiego wojownika imieniem Marothom. Po tym zwycięstwie odmówił składania ofiar rzymskim bogom, przypisując swój sukces Chrystusowi. W rezultacie swojej wiary, on i jego towarzysze zostali wygnani, a ostatecznie zamordowani w różnych miejscach wzdłuż wschodniego wybrzeża Morza Czarnego.
Kult i tradycja
Grupa ta jest czczona przede wszystkim w tradycjach chrześcijaństwa wschodniego. Wspólnie są upamiętniani 24 czerwca, choć poszczególni członkowie mogą pojawiać się oddzielnie w kalendarzach bizantyjskich. Ich dziedzictwo jest zachowane w bizantyjskich i gruzińskich tekstach liturgicznych, takich jak Synaksarion Konstantynopolitańskie oraz Menologion Bazylego II.