Odo z Novary był włoskim kapłanem należącym do zakonu kartuzjanów. Urodzony w Novarze około 1105 roku, służył później jako przeor kartuzjańskiego klasztoru w Geirach w Słowenii. Podczas sprawowania funkcji przeora w 1189 roku doświadczył prześladowań ze strony lokalnego biskupa, Dietricha, co skłoniło go do podróży do Rzymu w 1190 roku, aby poprosić papieża Klemensa III o zwolnienie go z obowiązków. Ostatecznie przeniósł się do Tagliacozzo, aby służyć jako kapelan, gdzie żył aż do śmierci w 1200 roku.
Życie i służba

Po rezygnacji z funkcji przeora, Odo prowadził życie w służbie jako kapelan w Tagliacozzo. Był znany ze swojego ascetycznego trybu życia, mieszkając w małej celi i nosząc proste wełniane szaty. Jego codzienny rytm był ściśle regulowany przez klasztorny dzwon, który wyznaczał pory modlitwy i obowiązków wspólnotowych. Zmarł w Tagliacozzo w wieku 95 lat.
Kult
Odo jest uznawany za błogosławioną postać w Kościele katolickim. Po dochodzeniu zleconym przez papieża Grzegorza IX, udokumentowano jego święty charakter. Biskup Riccardo z Trivento opisał go jako człowieka skromnego i czystego, który całkowicie oddawał się modlitwie i czuwaniu. Jego beatyfikacja została oficjalnie potwierdzona przez papieża Piusa IX w 1859 roku, a jego wspomnienie obchodzi się 14 stycznia.
