Odo z Cluny był benedyktyńskim mnichem żyjącym w X wieku, który sprawował urząd drugiego opata Cluny. Urodzony około 878 roku w Le Mans, wychowany w kręgach szlacheckich, służył jako paź, zanim został kanonikiem w Tours. Rozczarowany swobodą obyczajów duchowieństwa, przeszedł na życie zakonne w Baume. Po śmierci opata Bernona w 927 roku, Odo objął przywództwo w Cluny, gdzie zainicjował znaczący ruch reformatorski, mający na celu przywrócenie ścisłego przestrzegania Reguły św. Benedykta w całej Europie Zachodniej.
Reforma monastyczna
Jako opat, Odo rozszerzył wpływy Cluny, wprowadzając reformy w różnych klasztorach we Francji i we Włoszech. Dążył do zapewnienia, aby wspólnoty religijne ściślej przestrzegały oryginalnej Reguły Benedyktyńskiej. Pod jego przywództwem opactwo uzyskało znaczną niezależność dzięki ochronie papieży i władców świeckich. Ustanowił również tradycję corocznego upamiętniania wiernych zmarłych w dniu następującym po Wszystkich Świętych.
Życie i dzieła
Odo był uczonym i pisarzem, który studiował teologię i filozofię w Paryżu. Jego zainteresowania intelektualne obejmowały muzykologię i hagiografię, a on sam napisał takie dzieła jak Collationes. Podczas sprawowania urzędu nadzorował ukończenie kościoła św. Piotra i św. Pawła w Cluny. Jego oddanie Najświętszej Marii Panny oraz św. Marcina z Tours pozostawało centralnym punktem jego życia duchowego przez lata sprawowania przewodnictwa.
Kult
Uznany za świętego, Odo jest czczony w tradycji katolickiej i wschodnioortodoksyjnej. Jego wspomnienie obchodzi się 18 listopada, w rocznicę jego śmierci w Tours w 942 roku. Jego życie i wkład w monastycyzm zostały udokumentowane w Vita Odonis autorstwa jego ucznia, Jana z Salerno.