Nil Sorski był rosyjskim prawosławnym mnichem, teologiem i pisarzem duchowym żyjącym w XV wieku. Pochodził ze szlacheckiego rodu Maikowów, a przed wstąpieniem do zakonu pracował jako skryba. Po podróżach do Ziemi Świętej, Grecji i na świętą górę Athos, pod wpływem ruchu hesychastów, założył pustelnię sorowską w pobliżu klasztoru Kyrylo-Bełozerskiego. Jest najbardziej znany jako przywódca nieposiadających – grupy opowiadającej się za monastycznym ubóstwem i sprzeciwiającej się rozległemu posiadaniu ziemi przez instytucje religijne w jego czasach.
Nauka duchowa
Nil kładł nacisk na wewnętrzne życie duchowe i osobistą, emocjonalną więź z wiarą, stawiając je ponad zewnętrzne rytuały religijne. Czerpiąc z hesychazmu, nauczał, że wierni powinni skupić się na swoim wewnętrznym świecie, aby osiągnąć jedność z Bogiem. Promował styl życia oparty na nieustannej samodoskonaleniu zgodnie z Ewangelią, opowiadając się za skromnym życiem i pożyteczną pracą mnichów, zamiast polegania na rozległych posiadłościach klasztornych.
Wpływy kościelne
Podczas sporu o herezję nowogrodzką, Nil oraz jego współpracownik Paisius Jarosławow zachowywali bardziej tolerancyjne podejście wobec heretyków niż wielu współczesnych im duchownych. Aktywnie również sprzeciwiał się masowemu posiadaniu ziemi przez klasztory podczas synodu w 1503 roku. Uważał, że tak rozległe posiadłości przyczyniają się do moralnego upadku wspólnot monastycznych, i popierał politykę mającą na celu sekularyzację tych ziem.
Kult
Kościół Prawosławny uznaje Nila za świętego. Jest wspominany ze względu na swój ascetyzm oraz rolę duchowego przywódcy. Jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 7 maja, w rocznicę jego śmierci w 1508 roku.