Nikodem był wschodnioortodoksyjnym biskupem biełgorodzkim, żyjącym w Rosji pod koniec XIX i na początku XX wieku. Urodzony w 1871 roku w wiosce Telwiska, awansował w hierarchii kościelnej, pełniąc funkcję rektora kilku seminariów, a ostatecznie został biskupem. Jako płodny pisarz dokumentował żywoty świętych z północnej Rosji. Po rewolucji stał się głośnym krytykiem nowych władz bolszewickich, co doprowadziło do jego aresztowania i późniejszej egzekucji w 1919 roku.
Życie i działalność

Po studiach w Petersburgskiej Akademii Teologicznej Nikodem wstąpił do życia zakonnego. Pełnił różne funkcje kierownicze, w tym sprawował urząd rektora seminariów w Kałudze i Ołoniecku. Był głęboko zaangażowany w działalność misyjną wśród ludów karelowskich i fińskich. Jako uczony napisał liczne biografie ascetów z północnej Rosji i wniósł znaczący wkład w badania nad duchowym staroctwem (starcztwem).
Męczeństwo
Jako biskup biełgorodzki, Nikodem otwarcie sprzeciwiał się przemocy i mordom dokonywanym przez bolszewików. Na początku 1919 roku został aresztowany przez Czekę w ołtarzu kościelnym. Po aresztowaniu został stracony przez nowy reżim. Jego śmierć nastąpiła krótko po tym, jak twardo sprzeciwił się władzom rewolucyjnym, co uczyniło go obrońcą wiary w okresie intensywnych prześladowań.
Kult
Został kanonizowany jako męczennik przez Rosyjski Kościół Prawosławny w 2000 roku. W 2012 roku w Biełgorodzie zidentyfikowano jego relikwie, co doprowadziło do ustanowienia nowego święta w kalendarzu kościelnym. Jest czczony w Monastyrze Świętej Trójcy, a w miejscu, gdzie odnaleziono jego szczątki, stoi kościół poświęcony jego pamięci.
