Narnus był wczesnochrześcijańskim biskupem, który sprawował posługę w społeczności Bergamo w IV wieku. Urodzony w Ogna około 201 roku, jest uznawany za pierwszego lidera lokalnego Kościoła. Podczas gdy niektóre tradycje sugerują, że został uświęcony przez świętego Barnabę, relacje historyczne, takie jak te pochodzące od franciszkanina Branca da Gandino z XIII wieku, umiejscawiają jego episkopat w czasach panowania Dioklecjana. Zmarł w Bergamo w 345 roku i jest czczony jako święty w tradycji katolickiej.
Relacje historyczne
Najwcześniejsze zapisy pisane dotyczące Narnusa pojawiają się w XIII wieku. Franciszkanin Branca da Gandino przedstawił jedną z najstarszych relacji, identyfikując go jako biskupa w erze Dioklecjana. Chociaż lokalna tradycja próbuje powiązać jego święcenie z epoką apostolską poprzez świętego Barnabę, dowody historyczne sugerują, że żył on później niż w tym okresie.
Kult i relikwie
Narnus był pierwotnie pochowany w krypcie kościoła poświęconego świętemu Aleksandrowi z Bergamo. Po wyburzeniu tego budynku w 1561 roku, jego szczątki zostały przeniesione wraz ze szczątkami jego następcy, świętego Wiatora. Zostały one przeniesione do kościoła San Vincenzo, który służy jako katedra w Bergamo, gdzie jego relikwie znajdują się do dziś.