Nahui Ollin to koncepcja z XVI wieku w kosmologii Azteków i Mexica, posiadająca kilka znaczeń. Słowo „nahui” oznacza „cztery”, a „ollin” oznacza „ruch” lub „poruszanie się”. W kodeksach azteckich ollin przedstawiano zazwyczaj jako dwie splecione linie, z których każda posiada dwa zakończenia w centrum. Koncepcja została również przyjęta jako ramy edukacyjne przez instytucje zajmujące się sprawiedliwością społeczną i studiami etnicznymi.
Znaczenie kosmologiczne

Koncepcja jest często łączona z czterema poprzedzającymi słońcami, czyli epokami historii. Nahui Ollin opisywano jako piąte słońce nad obecnym światem oraz jako słońce, zwane Tōnatiuh, w jego czterech ruchach. Według relacji dotyczących wierzeń Azteków Quetzalcoatl zstąpił do Mictlān, krainy umarłych, aby zebrać kości z wcześniejszej epoki i rozpocząć odrodzenie ludzkości po jej poprzednim katastrofalnym końcu. Uważa się, że piąty świat stoi w obliczu własnej zagłady poprzez katastrofalne trzęsienia ziemi, po których nastąpią głód i ciemność. Koncepcja odnosi się także do czterech stron świata, choć nie w sposób sztywny. Badacz Gabriel S. Estrada opisuje ollin jako ruch kosmiczny, który jest jednocześnie uporządkowany i chaotyczny.
Zastosowanie edukacyjne
Różne instytucje zajmujące się sprawiedliwością społeczną i studiami etnicznymi przyjęły Nahui Ollin jako ramy prowadzące uczniów przez refleksję, działanie, pojednanie i przemianę. Jej zwolennicy opisują ją jako sposób radzenia sobie z traumą historyczną, zwłaszcza wśród studentów chicano i latynoskich. Ramy te czerpią z idei azteckich, w tym Tezcatlipoki, Quetzalcoatla, Huitzilopochtlego i Xipe Totec, które kojarzy się odpowiednio z autorefleksją, wiedzą, wolą działania i przemianą. Przedstawia się je jako kulturowo responsywną metodę nauczania, mającą wspierać równowagę między umysłem, ciałem, duchem i wspólnotą.
