Mount Everest to najwyższa góra Ziemi nad poziomem morza. Leży w podgrupie Mahalangur Himal w Himalajach, a jej szczyt wyznacza fragment granicy chińsko-nepalskiej. Jej wysokość została najnowiej zmierzona w 2020 roku w ramach wspólnego badania władz Nepalu i Chin i wynosi 8848,86 metra. Góra przyciąga wielu wspinaczy, w tym doświadczonych alpinistów, a jej nazwa różni się w językach nepalskim, szerpskim i tybetańskim. Nazwa angielska pochodzi od brytyjskiego geodety, sir George'a Everesta.
Wspinaczka i zagrożenia












Na szczyt prowadzą dwie główne drogi: jedna od południowego wschodu, w Nepalu, znana jako droga standardowa, oraz jedna od północy, w Chinach. Choć droga standardowa nie stwarza poważnych trudności technicznych, wspinaczy czekają choroba wysokościowa, gwałtowna pogoda, silne wiatry, lawiny oraz lodospad Khumbu. Według stanu na maj 2024 roku na górze zginęło 340 osób, a ponad 200 ciał wciąż tam pozostaje, ponieważ warunki sprawiają, że ich wydobycie jest niebezpieczne.
Pierwsze wejścia












Brytyjscy alpiniści podjęli pierwsze udokumentowane próby zdobycia szczytu, podchodząc od strony Tybetu, ponieważ Nepal nie wpuszczał wówczas cudzoziemców. W 1922 roku brytyjska wyprawa jako pierwsza wspięła się powyżej 8000 metrów. Tenzing Norgay i Edmund Hillary dokonali pierwszego udokumentowanego wejścia w 1953 roku, drogą grzbietem południowo-wschodnim. Chiński zespół zgłosił pierwsze wejście granią północną w 1960 roku.
Nazewnictwo i pomiary












Brytyjski Wielki Sondaż Trygonometryczny Indii mierzył szczyty Himalajów w XIX wieku, lecz Nepal ograniczał wjazd cudzoziemcom, co utrudniało prace terenowe. Geodeta Andrew Waugh zaproponował nazwę Mount Everest na cześć swojego poprzednika, George'a Everesta, który sprzeciwiał się temu zaszczytowi. Royal Geographical Society przyjęło nazwę w 1865 roku, a tybetańska nazwa Qomolangma jest nadal używana w Chinach.
