Mińsk jest stolicą i największym miastem Białorusi, położonym nad rzekami Świsłocz oraz obecnie podziemną Niamiha. Jako stolica ma specjalny status administracyjny i pełni funkcję ośrodka administracyjnego obwodu mińskiego oraz rejonu mińskiego. Z liczbą ludności wynoszącą około dwóch milionów jest jedenastym pod względem liczby mieszkańców miastem w Europie, a także jedną ze stolic administracyjnych Wspólnoty Niepodległych Państw i Eurazjatyckiej Unii Gospodarczej.
Historia wczesna i średniowieczna












Mińsk po raz pierwszy wzmiankowano w 1067 roku w Kronice ruskiej w związku z bitwą nad rzeką Niemen, i to właśnie ten rok jest powszechnie uznawany za datę jego założenia. Początkowo należał do księstwa połockiego, później stał się siedzibą własnego księstwa. W 1242 roku został włączony do Wielkiego Księstwa Litewskiego, a w 1499 roku otrzymał prawa miejskie na podstawie prawa magdeburskiego. W 1569 roku wszedł w skład Rzeczypospolitej Obojga Narodów jako stolica województwa mińskiego.
Panowanie rosyjskie i sowieckie












Mińsk został przyłączony do Imperium Rosyjskiego w 1793 roku po drugim rozbiorze Polski, a w 1796 roku stał się ośrodkiem guberni mińskiej. Po rewolucji rosyjskiej w latach 1919–1991 pełnił funkcję stolicy Białoruskiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej, która później weszła w skład Związku Radzieckiego. Po rozpadzie Związku Radzieckiego Mińsk stał się stolicą niepodległej Republiki Białorusi.
