Mefody był XIX-wiecznym biskupem hierarchii białokrynickiej, który sprawował funkcję prelata Tomsku i całej Syberii. Urodzony jako Michaił Michajłowicz Jekimow w wiosce Wydrycha, został ordynowany na kapłana w 1867 roku, a w 1885 roku został wyniesiony do godności biskupa. Jego przewodnictwo obejmowało rozległe terytoria, w tym części dzisiejszej Syberii i Dalekiego Wschodu. Z powodu swojej działalności religijnej był wielokrotnie aresztowany, a ostatecznie zesłany w rejon Jakucka, gdzie zmarł w 1898 roku.
Życie i posługa
Jako biskup, Mefody sprawował pieczę nad licznymi wspólnotami w różnych prowincjach syberyjskich. Mieszkał głównie w klasztorze Michaiło-Archiołgełskim, rzadko opuszczając skyt. Jego kadencja charakteryzowała się staraniami o zorganizowanie struktur administracyjnych wspólnot białokrynickich. Musiał jednak mierzyć się również z wewnętrzną opozycją ze strony lokalnych grup. Po ordynacji kapłana w 1895 roku został ponownie aresztowany i wysłany do Wiłyjska, gdzie zmarł.
Kult
Rosyjski Kościół Prawosławny Staroobrzędowców kanonizował go na świętego w randze wyznawcy w 2003 roku. Jest uznawany za świętego czczonego lokalnie. Jego szczątki, pierwotnie pochowane w Wiłyjsku, zostały przeniesione w 1908 roku na cmentarz w Pawłowsku na prośbę wspólnot staroobrzędowczych.