Mechtylda z Magdeburga była XIII-wieczną niemiecką mistyczką i beginką, żyjącą w arcybiskupstwie Magdeburga. Urodzona w szlacheckiej saskiej rodzinie, zrezygnowała ze swojego świeckiego statusu, aby dołączyć do wspólnoty beginek, w której ostatecznie została tercjarką dominikańską. Jest najbardziej znana ze swojego dzieła literackiego, Światłości Boskiej (Das fließende Licht der Gottheit), będącego zbiorem mistycznych wizji i modlitw. Jako pierwsza mistyczka, która napisała takie dzieła w języku dolnoniemieckim zamiast po łacinie, odegrała znaczącą rolę w ustanowieniu języka narodowego jako narzędzia ekspresji sakralnej.
Życie i twórczość
Po doświadczeniu wizji Ducha Świętego w wieku dwunastu lat, Mechtylda poświęciła się życiu religijnemu. Jej pisma, powstałe między latami 1250 a 1280, szczegółowo opisują jej boskie objawienia. Mimo krytyki ze strony duchownych za jej poglądy teologiczne, w późniejszych latach znalazła schronienie w cysterskim klasztorze Helfta. Tam ukończyła swoje najważniejsze dzieła literackie przed śmiercią, która nastąpiła około 1282 roku.
Dziedzictwo i kult
Jej główne dzieło zostało na nowo odkryte pod koniec XIX wieku, co doprowadziło do odnowienia zainteresowania naukowego i dewocyjnego. Jest upamiętniana w różnych tradycjach, a jej wspomnienie obchodzone jest 15 sierpnia w Kościele katolickim oraz 28 maja w tradycji anglikańskiej. Wyrafinowane użycie języka niemieckiego zapewniło jej miejsce jako pionierki mistycznej literatury w językach narodowych.