Mario Vargas Llosa był peruwiańskim powieściopisarzem, dziennikarzem, eseistą i politykiem, który zmarł w 2025 roku. Uważa się go powszechnie za jednego z najważniejszych latynoamerykańskich powieściopisarzy swojego pokolenia, a niektórzy krytycy oceniają jego międzynarodowy wpływ wyżej niż wpływ jakiegokolwiek innego pisarza boomu latynoamerykańskiego. W 2010 roku otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury za ukazanie struktur władzy oraz za portretowanie indywidualnego oporu, buntu i porażki. W 1990 roku bezskutecznie ubiegał się także o urząd prezydenta Peru.
Młodość i kariera









Urodzony w Arequipie w 1936 roku Vargas Llosa większość dzieciństwa spędził w Boliwii i na północy Peru, po czym jako nastolatek przeprowadził się do Limy. Już w młodym wieku pracował jako dziennikarz, a studiował prawo i literaturę na Narodowym Uniwersytecie San Marcos. Jego debiutancka powieść „Miasto i psy”, wydana w 1963 roku, czerpała z jego własnych doświadczeń z wojskowej akademii w Limie i przyniosła mu szeroki rozgłos. Kolejne powieści, w tym „Zielony dom” i „Rozmowa w Katedrze”, ugruntowały jego międzynarodową renomę.
Poglądy polityczne








Vargas Llosa przez całe życie angażował się w politykę. Początkowo popierał kubański rząd Fidela Castro, lecz rozczarował się nim, zwłaszcza po uwięzieniu poety Heberta Padilli w 1971 roku. Później określał siebie jako liberała klasycznego. W wyborach prezydenckich w Peru w 1990 roku stał na czele centroprawicowego Frontu Demokratycznego i przegrał z Albertem Fujimorim. Po odejściu z bezpośredniej polityki nadal pisał i wspierał za granicą kandydatów prawicowych.
