Marino był benedyktyńskim kapłanem żyjącym w XII wieku, który sprawował urząd siódmego opata opactwa w Cava. Wybrany w 1146 roku, kierował klasztorem przez ponad dwie dekady, podczas których znacząco rozszerzył jego wpływy i posiadłości. Był sprawnym dyplomatą, który poruszał się w złożonych relacjach między monarchią sycylijską a Stolica Apostolską, pomagając w zawieraniu traktatów pokojowych i zapewniając królewską ochronę dla swojego zakonu. Zmarł w Cava de' Tirreni 15 grudnia 1170 roku.
Życie i przewodnictwo
Zanim został opatem, Marino pełnił funkcję kustosza ważnych dokumentów klasztornych. Jego doświadczenie administracyjne pomogło zabezpieczyć różne dobra kościelne. Podczas sprawowania urzędu otrzymał błogosławieństwa papieskie od papieża Eugeniusza III, a później uzyskał prawo do używania insygniów pontyfikalnych od papieża Aleksandra III. Zarządzał również istotnymi relacjami z dworem królewskim, w tym przyjmowaniem szczątków Sybilli Burgundzkiej oraz prowadzeniem negocjacji z królem Wilhelmem I Sycylijskim.
Kult
Marino jest uznawany za błogosławionego w Kościele katolickim. Jego kult został oficjalnie potwierdzony przez papieża Piusa XI w 1928 roku, wraz z siedmioma innymi byłymi opatami Opactwa Świętej Trójcy. Jego relikwie na przestrzeni wieków były przechowywane w różnych miejscach opactwa, a obecnie spoczywają pod ołtarzem Matki Bożej.