Maria z Betanii była postacią biblijną z wioski Betania, położonej w pobliżu Jerozolimy. Jako siostra Marty i Łazarza, jest istotną postacią opisaną w Ewangelii według św. Jana. Jest rozpoznawana dzięki swojej głębokiej pobożności wobec Jezusa, co objawiło się szczególnie w jej emocjonalnej reakcji na śmierć brata oraz w akcie namaszczenia stóp Jezusa drogocennym olejkiem. Choć niektóre tradycje historyczne utożsamiały ją z innymi kobietami występującymi w Ewangeliach, obecnie jest uznawana za odrębną świętą w wielu tradycjach chrześcijańskich.
Relacje biblijne
Ewangelia według św. Jana opisuje udział Marii w dwóch znaczących wydarzeniach. Po pierwsze, opłakiwała ona śmierć Łazarza wraz ze swoimi rodzeństwem. Później dokonała znamiennego aktu pobożności, wylewając na stopy Jezusa kosztowny olejek nardowy i wycierając je swoimi włosami. Gest ten, który niektórzy interpretowali jako marnotrawstwo, został obroniony przez Jezusa jako przygotowanie do Jego nadchodzącego pogrzebu.
Kult i tradycja
W Kościele katolickim Maria z Betanii jest wspominana 29 lipca, często wraz z rodzeństwem. Dawniej zachodnie tradycje liturgiczne czasem utożsamiały ją z Marią Magdaleną, lecz współczesne rewizje traktują je jako odrębne osoby. Jest ona również czczona w tradycjach wschodnioortodoksyjnej, anglikańskiej i innych chrześcijańskich, przy czym Kościół prawosławny zachowuje specyficzne zwyczaje dotyczące jej życia.