Margarida de Chaves była żyjącą w XVI wieku pobożną kobietą z Ponta Delgada na Azorach. Urodzona około 1530 roku, prowadziła życie pełne surowej pobożności i kontemplacji, co przyniosło jej sławę świętości. Choć była mężatką i miała czworo dzieci, jej głębokie skłonności religijne były widoczne już od wczesnych lat. Po jej śmierci w 1575 roku różnym cudom przypisywano jej wstawiennictwo, co doprowadziło Kościół katolicki do ogłoszenia jej cnotliwą (venerabilis).
Życie i pobożność
Po wyjściu za mąż za António Jorge Correia w 1544 roku, Margarida wychowała czworo dzieci, z których wszystkie wybrały drogę duchową. Spędzała znaczną ilość czasu na modlitwie i prowadziła surowe życie. Jej sława świętości wzrosła podczas choroby oraz w chwili śmierci. Jej syn, Gonçalo, został kanonikiem i szeroko zabiegał o jej kanonizację w Rzymie.
Kult i dziedzictwo
Oddanie jej pamięci doprowadziło do zgromadzenia relikwii, którym przypisywano liczne uzdrowienia. Choć proces jej formalnej kanonizacji nie został zakończony, często nazywa się ją świętą Margarida. Jej życie zostało udokumentowane w kilku dziełach historycznych, w tym w kompendium wydanym w Rzymie w 1620 roku oraz w późniejszych biografiach spisanych przez jej potomków.