Marcelin z Kartaginy był rzymskim trybunem wojskowym i sekretarzem stanu służącym pod panowaniem cesarza Honoriusa. Urodzony w Toledo w Hiszpanii, był wykształconym arystokratą o głębokich zainteresowaniach teologicznych. Utrzymywał bliskie przyjaźnie z wybitnymi postaciami religijnymi, w tym ze świętym Hieronimem oraz Augustynem z Hippony, z którym regularnie korespondował. Podczas przewodniczenia Soborowi w Kartaginie w 411 roku wydał wyrok przeciwko donatystom, egzekwując politykę cesarską, która uznała ich za heretyków. Jego zaangażowanie w te religijne i polityczne spory ostatecznie doprowadziło do jego śmierci w 413 roku.
Kariera polityczna
Jako wysokiej rangi urzędnik, Marcelin reprezentował cesarza podczas sporu z donatystami w Afryce. Przewodził Soborowi w Kartaginie, na którym uznał donatystów za heretyków. Decyzja ta nakładała na nich obowiązek przekazania swoich kościołów duchowieństwu ortodoksyjnemu. Choć późniejsze militarne egzekwowanie tego orzeczenia było dość gwałtowne, Marcelin działał jako oficjalny przedstawiciel stanowiska rządu cesarskiego w tej kwestii.
Śmierć i dziedzictwo
W następstwie buntu Heraklianusa, Marcelin i jego brat Apringius zostali oskarżeni o współudział przez osoby o sympatiach donatystowskich. Pomimo prób Augustyna, aby uzyskać łaskę, obaj bracia zostali straceni 13 września 413 roku. Później został on oczyszczony z zarzutów przez cesarza Honoriusa. Jest wspominany jako święty i czczony w tradycjach katolickiej, prawosławnej oraz anglikańskiej; w Mediolanie i Watykanie znajdują się poświęcone mu posągi.