Święta Marcela była szlachetną chrześcijańską ascetką, która żyła w Rzymie w IV i na początku V wieku. Po śmierci męża poświęciła życie modlitwie, miłosierdziu i surowej dyscyplinie, wzorując swój styl życia na wschodnich tradycjach monastycznych. Założyła wspólnotę religijną dla kobiet na wzgórzu Awentyńskim, która służyła jako centrum studiów biblijnych i schronienie dla ubogich. Jako szanowana uczona, często brała udział w dyskusjach teologicznych i konsultowała się z takimi postaciami jak Hieronim, aby wyjaśniać teksty biblijne.
Życie i studia
Wychowana w zamożnym domu, Marcela była pod głębokim wpływem swojej matki, Albiny. Jej dom stał się ważnym ośrodkiem działalności religijnej, goszczącym uczonych i pielgrzymów. Utrzymywała bliskie relacje z Hieronimem, który wygłaszał wykłady dla jej kręgu wyznawców. Mimo możliwości wyjścia za mąż za przedstawiciela wysokich sfer, wybrała życie w ubóstwie i ascetyzmie, koncentrując swoją energię na studiowaniu Biblii i wspieraniu potrzebujących.
Śmierć i kult
Podczas zdobycia Rzymu przez Wizygotów w 410 roku, Marcela została zaatakowana przez żołnierzy, którzy pomylili jej dobrowolne ubóstwo z ukrytym bogactwem. Wkrótce po tym napaście zmarła w wyniku odniesionych obrażeń. Jest czczona jako święta w tradycjach katolickiej, anglikańskiej i wschodnioortodoksyjnej, a jej wspomnienie obchodzi się 31 stycznia.