Marcantonio Cavanis był weneckim kapłanem i pedagogiem, który żył w latach 1774–1853. Pierwotnie przygotowywany do kariery w administracji publicznej, pełnił różne funkcje urzędowe w rządzie weneckim, zanim wybrał życie konsekrowane. Został święcony w 1806 roku i ściśle współpracował ze swoim bratem, Antonio Angelo, wspierając Kongregację Szkół Miłosierdzia (Congregazione delle Scuole della Carità). Jako uczony i poeta wykorzystywał swoją wiedzę administracyjną do pozyskiwania funduszy na instytucje edukacyjne oraz napisał kilka wpływowych tekstów pedagogicznych dla uczniów.
Życie i praca


Po służbie jako notariusz i zastępca w administracji weneckiej, Cavanis przeszedł do życia zakonnego. Został procuratorem Szkół Miłosierdzia, gdzie zarządzał finansami i relacjami z rządem. Jako postać literacka publikował poezję i współpracował z bratem nad licznymi zasobami edukacyjnymi, w tym podręcznikami języka łacińskiego, słownikami i antologiami zaprojektowanymi, aby pomagać młodym studentom w nauce.
Kult

Kościół katolicki uznaje Marcantonia Cavanisa za wyniosłego (venerabilis). Jego wkład w edukację i oddana służba wspólnocie religijnej pozostają częścią jego dziedzictwa w tradycji kościelnej.
