Malchos z Syrii był mnichem żyjącym w IV wieku, którego życie zostało opisane przez świętego Hieronima w biografii Życie Malchosa, mnicha jeńca. Urodzony w rodzinie rolniczej w pobliżu Nisibis, wybrał życie monastyczne na pustyni w Chalcedon (Chalcis), zamiast spełnić wolę rodziców, by wstąpić w związek małżeński. Jego droga była naznaczona okresem niewoli, po tym jak został sprzedany w niewolę przez Saracenów podczas podróży do domu w celu odebrania spadku. Jest wspominany za swoje przywiązanie do celibatu mimo trudów niewoli.
Życie i niewola
Po opuszczeniu klasztoru wbrew rozkazom przeora, Malchos został schwytany i sprzedany w niewolę. Jego pan próbował zmusić go do małżeństwa z inną niewolnicą, lecz on odmówił skonsumowania związku. On i jego towarzysz ostatecznie uciekli, płynąc rzeką na kozich skórach. Po byciu ściganymi, znaleźli schronienie w jaskini, gdzie lwica zabiła ich prześladowców. Ostatecznie dotarli do rzymskiego fortu i zostali uwolnieni, co pozwoliło Malchosowi powrócić do życia monastycznego w Maronii.
Kult
Malchos jest wspominany 26 marca przez Kościoły wschodnie (katolicki i prawosławny). Martyrologium Rzymskie uznaje go również 21 października. Jego głównym zapisem historycznym jest relacja spisana przez Hieronima, który przeprowadził wywiad z mnichem w Maronii. Malchos wykorzystywał swoje doświadczenia nieposłuszeństwa i późniejszych prób, aby nieść budowę duchową swoim współbraciom mnichom.