Maksim Gorki to znany pseudonim Aleksieja Maksimowicza Pieszkowa, rosyjskiego i radzieckiego pisarza, dziennikarza i zwolennika socjalizmu. Urodzony w Niżnym Nowogrodzie, podróżował po całym Imperium Rosyjskim, pracując w wielu zawodach, a te doświadczenia ukształtowały jego twórczość o ludziach z samego dna społeczeństwa. Pięciokrotnie nominowano go do Nagrody Nobla w dziedzinie literatury, a najbardziej znany jest z wczesnych opowiadań, dramatu Na dnie oraz powieści Matka.
Wczesne życie i twórczość
Gorki stracił rodziców w dzieciństwie i wychowywała go babka, a jako nastolatek opuścił dom. Po latach wędrówek po imperium przyjął w 1892 roku pseudonim Gorki, co znaczy gorzki. Jego pierwsza książka ukazała się w 1898 roku i natychmiast odniosła sukces. Literaturę traktował jako akt moralny i polityczny, a w swoich utworach przedstawiał trudy oraz godność ubogich i zmarginalizowanych.
Polityka i emigracja
Gorki otwarcie sprzeciwiał się carskiemu reżimowi, był wielokrotnie aresztowany i zaprzyjaźnił się z Włodzimierzem Leninem. Przez większą część późniejszego życia przebywał na emigracji, krytykując zarówno cara, jak i bolszewików. Do Związku Radzieckiego powrócił w 1928 roku, a w 1932 roku osiadł tam na stałe; ogłoszono go wtedy twórcą socrealizmu, choć jego relacje z radzieckim kierownictwem pozostawały złożone aż do jego śmierci w 1936 roku.
Późniejsze utwory
Jego powieści powstałe po rewolucji, w tym Sprawa Artamonowów oraz nieukończona Życie Klima Samgina, uważane są przez niektórych krytyków za jego najdoskonalsze i najbardziej ambitne dzieła. W przeciwieństwie do wcześniejszej twórczości prezentują bardziej ambiwalentny stosunek do rewolucji rosyjskiej oraz większe zainteresowanie psychologią człowieka.